ΛΙΑΚΑΔΑ

Δώσε μου τη λιακάδα σου

Και μείνε μόνο μέχρι τα πρωτοβρόχια

Για έναν περίπατο στην κάτω πλατεία

Όπως έκανες τότε στα Κυριακάτικα πρωινά σου

Ψάχνοντας συνεχώς λόγους για σύννεφα που δεν έβρισκες

Μόνο τη λιακάδα σου ζητώ

Και το χρυσαφένιο των ονείρων σου

Τη δροσιά των λόγων σου

Και το αέρινο της κίνησής σου

Κι αν η λιακάδα σου χειμωνιάσει

Τότε μη μείνεις παραπάνω

Γιατί το κρύο μικραίνει τις ψυχές

Παγώνει τα συναισθήματα

Ησυχάζει τις φωνές

Δηλητηριάζει τις στιγμές

Κι εγώ πάντα αναρωτιέμαι

Πόσο δυνατή είναι η δική σου λιακάδα για αντέξει το κρύο μου

ΑΓΚΑΛΙΕΣ

Η αγκαλιά σου είναι τόσο άδεια που δε μπορεί να τη δεχτεί

Κι όλες οι αγκαλιές άδειες της φαίνονται

Και τα βλέμματα πονηρά

Και οι πράξεις ανούσιες

Και τα χαμόγελα ψεύτικα

Και οι έρωτες ανυπεράσπιστοι

-Ο έρωτας είναι για τους αδύναμους σου είχε πει κάποτε, το περίεργο κορίτσι 

-Δώσε μου τη στάχτη σου και κάν’την φωτιά

Δώσε μου τη φωτιά σου και κάν’την νερό

Κι έλα να ξεπλυθείς, απάντησες μονομιάς 

Κι όμως δεν κράτησες την υπόσχεση που έδωσες

Κι ούτε κι αυτή βέβαια μπορούσε να αντεπεξέλθει

Η αγκαλιά σου έγινε άδεια

Και το συναίσθημα σου πάλιωσε

Το χάδι σου πέτρωσε

Κι όταν καμιά φορά τη νοσταλγείς

Τη βλέπεις στους δρόμους της πλατείας

Εύθραυστα αγέρωχη 

Να ψάχνει για άλλες αγκαλιές

Για να εμπλουτίσει

Την απουσία νοήματος

ΤΟ ΝΗΣΙ

Δεν το αγάπησες πραγματικά αυτό το νησί

Περίμενες ανυπόμονα το γυρισμό

Και όταν πάτησες το πόδι σου στη στεριά

Τότε χαμογέλασες πραγματικά

Θεέ μου, πως χαμογέλασες

Το νησί δεν ήταν αρκετό για σένα

Πνιγόσουν στην αλμύρα του

Πάγωνες με το αγέρι του

Κι η ηρεμία του σε σάστιζε

Κι όμως, εγώ το λάτρεψα

Θυμάσαι;

Έρχεται ακόμα στα όνειρά μου το νησί

Και στις σκέψεις μου είναι πάντα καλοκαίρι

Κι όταν καμιά φορά ξαναπηγαίνω

Σε βλέπω στα πλοία της γραμμής

Συνεχώς να φεύγεις

Να ξεφεύγεις

Δεν το αγάπησες ποτέ αυτό το νησί

ΑΥΤΟΙ

Είσαι κι εσύ από αυτούς.

Τους μικρούς θνητούς που μου φέρνουν αμηχανία.

Κι εσένα το τραγούδι σου σταμάτησε απότομα.

Κι ευωδιά που κάποτε άφηνες έγινε ζάλη.

Που με πνίγει στον καπνό της.

Είσαι κι εσύ από αυτούς που χρησιμοποιούν ανθρώπους.

Ανταλλάσσουν τρυφερά βλέμματα και γλυκά χαμόγελα μόνο και μόνο για να αισθανθούν καλύτερα.

Κι όταν ανταλλάξουν και συναισθήματα έχουν πλέον πιστεί πως όλα είναι αληθινά.

Τα συναισθήματά τους μοιάζουν τόσο φτηνά σε έναν κόσμο προσφοράς και ζήτησης.

Τα συναισθήματά τους αλλάζουν πολύ γρήγορα.

Σαν τα δικά σου.

Εκείνοι όμως δεν λυπούνται και τόσο. Έχουν γρήγορα βρει την επόμενη λεία τους.

Είσαι και εσύ από αυτούς που σκοτώνουν τον έρωτα.

Σήμερα κατάφερες να ακούσεις αυτό το τραγούδι χωρίς να κλάψεις.

Και πέρασες από αυτό το δρομάκι χωρίς να θυμηθείς.

Έγινες και εσύ από αυτούς;

ΜΙΚΡΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ

Κι εσύ, ποιο τραγούδι άκουσες αυτό το καλοκαίρι, που να με έφερε έστω και για λίγο στο μυαλό σου;  

Κι ήρθα άραγε ποτέ στην σκέψη σου;

Πόσα πεφταστέρια είδες και πόσα ηλιοβασιλέματα μέτρησες;

Εσένα, πόσο γρήγορα πέρασαν οι μέρες σου στο νησί;

Ποια βιβλία διάβασες;

Σε ποιες συζητήσεις μπήκες και σε πόσους αγνώστους μίλησες για μένα;

Και πόσο σε πλήγωσε το πλοίο του γυρισμού;

Aργοπεθαίνεις άραγε σ’αυτή την πόλη, όσο εγώ;

Προσπαθείς να μην ξεχάσεις;

Κι εσύ, τι πήρες φέτος για τις αναμνήσεις σου;

Ένα βότσαλο; Μια καρτ ποστάλ;

Μια χούφτα καυτή άμμο; Μια ξεσκισμένη φωτογραφία;

Ή το βλέμμα μου πάνω στο δικό σου;

Άραγε αυτό το πήρες ποτέ;

ΠΟΛΕΜΟΣ

Για σήμερα η τιμωρία σου θα είναι βασανιστική.

Δε θα ρωτήσω τ’όνομα σου και ό,τι κι αν πεις θα πω εντάξει

Κι ούτε θα ενδιαφερθώ για το τι κάνεις ή πώς κυλάς

Για να δείξω τάχα πως δε με νοιάζει

Είναι η σειρά μου τώρα. Την άλλη φορά εσύ.

Έτσι δεν κάνουμε πάντα; Τη μια ο ένας την άλλη ο άλλος.

Παλεύουμε, σαν παιδιά, για το ποιος θα βγει νικητής σ’αυτή την αέναη μάχη των κορμιών

Η έστω λιγότερο αλώβητος

Περίεργο δεν είναι;

Αν σκεφτείς πως κάποτε μου έδινες μόνο την ειρήνη σου, εγω τώρα μόνο πόλεμο κοιτώ

Νικητής δεν υπάρχει, μου λες.

Κι όμως, οι εραστές λένε ‘αγάπα με σα να μην υπάρχει αύριο’ χωρίς να λογαριάζουν το παρόν, θα σου πω.